Categorie: Wijnregio's van Italië | SDEN 3 examentraining
**Italië** is een van de oudste en meest diverse wijnlanden ter wereld. Het land produceert wijn in alle **20 administratieve regio's**, van de Alpen in het noorden tot het eiland Pantelleria vlak bij de kust van Tunesië. Italië en Frankrijk wedijveren jaarlijks om de titel van **grootste wijnproducent ter wereld**, met een gemiddelde productie van circa **45-50 miljoen hectoliter** per jaar. Het wijnbouwareaal beslaat ongeveer **670.000 hectare**, verspreid over een enorme verscheidenheid aan klimaten, bodems en tradities.
Italië onderscheidt zich van andere wijnlanden door een buitengewone rijkdom aan **inheemse druivenrassen** — naar schatting meer dan **500 commercieel gebruikte variëteiten**. Dit maakt de Italiaanse wijnwereld fascinerend maar ook complex om te bestuderen. Waar Frankrijk sterk leunt op een handvol internationale druivenrassen, is Italië het land van **Sangiovese, Nebbiolo, Barbera, Corvina, Aglianico, Nero d'Avola, Trebbiano, Garganega, Glera, Vermentino, Fiano** en tientallen andere autochtone rassen.
De Grieken noemden het Italiaanse schiereiland **Oenotria** — "het land van de wijn". Wijnbouw bestaat hier al meer dan **3.000 jaar**, geïntroduceerd door Griekse kolonisten in Zuid-Italië en Sicilië. De Romeinen perfectioneerden de wijnbouw verder en verspreidden deze over heel Europa. Na eeuwen van kwaliteitsverlies door massaproductie begon in de jaren 1960-1970 een kwaliteitsrevolutie, aangedreven door innovatieve producenten in Toscane (de **Super Toscanen**), Piemonte en andere regio's. De invoering van het **DOC-systeem in 1963** markeerde het begin van de moderne Italiaanse wijnwetgeving.
Italië strekt zich uit over bijna **10 breedtegraden** (van circa 36°N tot 47°N), wat een enorme klimatologische diversiteit oplevert. Het land wordt gekenmerkt door:
Dit is een gratis preview (~28%). Volledige inhoud beschikbaar met abonnement.
Toegang vanaf €17,95/maand →Druivenrassen
Wijngebieden
Oefenvragen over dit onderwerp → ← Alle SDEN 3 theoriehoofdstukken